சங்கத்தமிழரின் இசையறிவு – ஈஸ்வரி குணசேகரன்

முன்னுரை

அன்று முதல் இன்று வரை காலங்காலமாக மக்கள் பல்தரப்பட்ட இசைக் கருவிகளையும் இசையையும் உய்த்துணர்ந்தும் செவிமடுத்தும் வருகின்றனர். நல்லதொரு இசையைச் செவிமடுக்க பல்வகையான கருவிகளைப் பயன்படுத்தி செம்மைமிகு இசைகளை வெளிக்கொணர்ந்துள்ளனர். இதனை இலக்கியங்கள், கல்வெட்டுகள், திருக்கோயில்கள் முதலியவை எடுத்தியம்புகின்றன. பழந்தமிழகத்தில் பயன்பாட்டில் இருந்துவந்த இசையும் இசைக் கருவிகளும் தமிழிசைகள் என்று அழைக்கப்படுகின்றன. அதற்கான சான்றுகளைக் சங்க இலக்கியங்களில் காணமுடிகின்றது. இதிலிருந்து பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இசைத்துறையில் தமிழரின் வளர்ச்சியைக் காணமுடிகிறது. அவ்வகையில் சங்கத்தமிழரின் நடைமுறை வாழ்க்கையில் இருந்த இசைகளையும் இசைக் கருவிகளையும் தமிழரின் இசை அறிவினையும் கண்டறிவதே இக்கட்டுரையின்

தமிழர் பண்பாட்டின் அடிப்படை அஸ்திவாரங்களில் ஒன்று இசை. சங்ககாலத் தமிழர்கள் இயற்கையோடு இசையை இணைத்து வாழ்ந்தவர்கள். பாமாலை பாடும் பாணர்கள், யாழ் வாசிக்கும்யாழ்ப்பாணர்கள், பரை மற்றும் மற்ற இசைக்கருவிகளைப் பயன்படுத்திய மக்கள் இவர்கள். இசை, அவர்களின் தினசரி வாழ்க்கையிலும், விழாக்களிலும், போர், காதல், வணக்கம், துக்கம் போன்ற பல்வேறு சூழ்நிலைகளிலும் பயன்படுத்தப்பட்டது. சங்கத்தமிழ் இலக்கியத்தில் இசையறிவு என்பது, பாட்டு நூல்களிலும், பாடல்களிலும் இடம்பெறும் இசை சார்ந்த அறிவும், அண்மித்த முறைகளும், அவற்றின் பண்புகளும் குறித்த தகவல்களைக் குறிக்கிறது. சங்க காலம் (மு.கி. 300 கி.பி. 300) தமிழரின் இலக்கியம், கலை, கலாச்சார வளர்ச்சியில் மிக முக்கியமான காலமாகும்.

அத்தருணத்தில் இசையும் ஒரு வாழ்வியல் பகுதி போலவே இருந்தது.சங்க இலக்கியங்களில் வரும் பாடல்கள் இசைக் கருவிகளுடன் கூடிய பாடல்களாக இருந்துள்ளன. எட்டுத்தொகை மற்றும் பத்துப்பாட்டு ஆகியவற்றில் பல பாடல்கள் இசைக்கேற்ப பாடப்பட்டவை. சங்க இலக்கியங்களில் இசைக்கருவிகள் குறித்த குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன. அவற்றுள் யாழ் எனும் இசைக் கருவி சங்ககாலத்து முக்கியமான நீளத்தந்தி இசைக் கருவியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. முரசு போர்த் தந்தியில் பயன்படுத்தப்பட்ட நாதக்கருவியென குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. பறை, உடுக்கை, மட்டளம் போன்ற நாதகருவிகளும் சங்க காலத்தில் இருந்துள்ளன என ஆய்வுகள் கூறுகின்றன. குழல், பிள்ளை யாழ் போன்ற வாசிப்புக் கருவிகளும்சங்கக் கால இசைக் கருவிகளாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. பண்டைத் தமிழகம் இசைத் தமிழில் சிறந்து விளங்கியது. அதன் எதிரொலி நற்றிணைப் பாடல்களிலும் உள்ளது.

இசைக் கருவிகள் பலவற்றை நற்றிணை நமக்குத் தெரிவிக்கிறது. துழல், சீறியாழ்.

படுமலை (பாலைப்பண்) நின்ற நல்யாழ், யாழ். தொண்டகச் சிறுபறை. தண்ணுமை, முழுவு, துடி, முரசு, தாளம் எனப் பற்பல வாத்தியக் கருவிகள் இருந்தமை, நற்றிணையின் மூலம் தெரியவருகிறது.

அடியார்க்கு நல்லார்    11,991 இசை வகைகள் இருந்ததாகக் குறிப்பிடுகிறார். பஞ்சமரபு என்னும் பழந்தமிழ் இசை நூலில் 103 பண்கள் பேசப்படுகின்றன. சிற்றிசை, பேரிசை இப்பெயருள்ள இரண்டு நூல்களின் பெயரை இறையனார் அகப்பொருள் உரையாசிரியர் குறிப்பிடுகிறார்: அவர்களால் (கடைச்சங்கத்தாரால்) பாடப்பட்டன. நெடுந்தொகை நானூறும், குறுந்தொகை நானூறும், நற்றிணை நானூறும், புறநானூறும், ஐங்குறுநூறும், பதிற்றுப்பத்தும், நூற்றைம்பது கலியும், எழுபது பரிபாடலும், கூத்தும் வரியும், சிற்றிசையும் பேரிசையும் என்று இத் தொடக்கத்தன என்பது இறையனார் அகப்பொருள் உரைப்பாயிரம். இதில் கூறப்பட்ட நெடுந்தொகை (அகநானூறு), குறுந்தொகை, நற்றிணை, ஐங்குறுநூறு, கலித்தொகை என்னும் நூல்கள் இப்போதும் உள்ளன. புறநானூற்றில் சில பாடல்கள் தவிர மற்றப் பாடல்கள் கிடைத்துள்ளன. பதிற்றுப்பத்தில் முதல்பத்தும் கடைசிப்பத்தும் தவிர, ஏனைய எட்டுப் பத்துக்களும் கிடைத்துள்ளன. பரிபாடலில் சிலபாடல்கள் மட்டும் கிடைத் துள்ளன. சிற்றிசை, பேரிசை என்னும் நூல்கள் கிடைக்கவில்லை. சிற்றிசை பேரிசை என்பன இசைத்தமிழ் நூல்கள் என்பது இவற்றின் பெயரினால் தெரிகிறது. ‘செய்யுட்டுறைக் கோவை’ என்னும் நூலை இயற்றியவர் சிகண்டி என்னும் முனிவர். அநாகுலன் என்னும் பாண்டியனுக்கும் திலோத்தமை என்னும் தெய்வ மகளுக்கும் பிறந்த சாரகுமாரன் என்பவன் இசைநூல் அறிவதற்காக சிலப்பதிகார இவரால் இந்நூல் இயற்றப்பட்டது. உரைப்பாயிரத்தில், அடியார்க்கு இதனை நல்லார் கூறுவதிலிருந்து அறியலாம். மிக அரிய பெரிய இசை நுணுக்கம் கொண்ட சிகண்டியார் இந்நூலைச் சமைத்துள்ளார்.பாணி என்பது ஒரு வகை இசையின் நடை அல்லது தாளம் பாணிகள் பல்வகைகளில் இருந்துள்ளன எனச் சான்றுகள் பறைச்சாற்றுகின்றன.

குரிஞ்சி பாணி, முல்லை பாணி, மருத பாணி என நிலங்களின் பெயரிலேயே பல பாணிகள் உண்டெனக் கூறப்படுகிறது. ஒவ்வொரு திணைக்கும் தனித்துவமான பாணிகள் இருந்தன. குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், பாலை என்னும் நான்கும் அக்காலத்தின் நிலத்தை ஒட்டி வழங்கப்பட்ட இசை வகையாகும். செவ்வழிப்பண் முல்லை, நெய்தல் நிலத்திற்குரிய மாலையில் பாடப்படுவதாகும். மருதப்பண் காலையில் பாடப்படுவதாகும். யாழில் இசைக்கவல்லார் மருதப்பண்ணைசீர் மதுரையில் வாசித்தனர் காலையில் என்பதை.

இனிது கொண்டு நரம்பு இனிது இயக்கியாமேர் மருதம் (மதுரை. 657-658) பண்ணை

என்ற மதுரைக்காஞ்சி அடிகள் மூலம் அறியலாம். ஒரு நாட்டின்நாகரிகத்தையும், பண்பாட்டையும் வெளிப்படுத்தும் வாயில்களாகக் கலைகள் திகழ்கின்றன. சங்ககாலத்தில் தோன்றிய நகரங்களுள் மதுரை தனிச்சிறப்புடன் திகழ்கிறது. அத்தகைய சிறப்பு பெற்ற மதுரையில் வாழும் மக்களிடம் காணப்பட்ட கலைகள் கட்டடம், சிற்பம்,ஓவியம், இசை போன்றவற்றின் மூலம் வெளிப்படுகின்றது. இதன்மூலம் அவர்களது வாழ்வில் கலை இரண்டறக் கலந்துள்ளது என்பதைஅறிய முடிகிறது. ஐந்து நிலப்பகுதிகளிலுமே வணிகமுறைக்கான இசை, தனிப்பட்ட முறையில் இசைத்து இன்பம் காண்பதற்கான இசை இருவகையான இசை இருந்ததைத் தொல்காப்பியம் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறது.

வணிகமுறை இசைக்காக பயன்படுத்தப்பட்ட கருவி ‘பறை’ ஆகும். ‘பறை’ என்பது இப்போது பயன்படுத்தப்படும் ‘பறை’ அல்ல. மாறாக, கேட்பவர்களை உற்சாகப்படுத்தும் தாள இசையை எழுப்பும் அனைத்துவகை இசைக்கருவிகளுமே பறை என்று தான் தொல்காப்பியத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அதேபோல், தனிப்பட்ட முறையில் இசைத்து

இன்பம் காண்பதற்கு பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

‘யாழ்’          இசைக்கருவி தான்இன்பம் காண்பதற்கும், உற்சாகம் காண்பதற்கும் தனித்தனி இசைக்கருவிகள் என்ற அளவுக்கு 2500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தமிழிசை பக்குவப்பட்டு இருக்குமானால், அதற்கு எத்தனை ஆண்டுகளுக்கு முன்தமிழிசை தோன்றியிருக்க முடியும் என்பதைக் கணக்கிட்டுப் பார்த்துக்கொள்ளலாம்.

முல்லை பாணி – காத்திருப்பு, அமைதி

மருத பாணி – செல்வம், உறவு

குரிஞ்சி பாணி – காதல், ரகசியம்

நெய்தல் பாணி – புலம்பல், தனிமை

பாலை பாணி- பிரிவு, பயணம்

ஒவ்வொரு மனவுணர்வுகளுக்கும் தத்தம் பாணிகள் பயன்பாட்டில்இருந்ததை நம்மால் அறிந்துகொள்ளமுடிகிறது. சங்க நூல்களில் “பாணர்”, “விரலி”, “யாழ்ப்பாணர்”, “விதனர்” போன்ற இசை மற்றும்பாட்டு நிபுணர்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றனர். அவர்கள் அரசர்களின் மரியாதைப் பெறுபவர்களாகவும், முக்கிய நிகழ்ச்சிகளில் பாடுபவர்களாகவும் இருந்தனர். பாணர் என்பவர்கள் சங்க கால இசை, பாடல் மற்றும் கலைஞர்களாக இருந்தவர்கள். இவர்களது முக்கியப்பணி அரசர்களைப் புகழ்ந்தும், காதல் உணர்வுகளைப் பாடியும்,மக்களின் மனநிலையை வெளிப்படுத்தியும் பாட்டுப் பாடுவதும்ஆகும். பாணர்கள் யாழ் போன்ற இசைக்கருவிகளை வாசித்து தத்தமாய்ப் பாடியவர்களாகவும் இருந்துள்ளனர் பாணரின் வகையினர்: பாணர் வகையினர் யாழ்ப்பாணர், விரலி, விதனர்

சிறப்புகள் யாழ்வாசிப்பில் நிபுணர். இசைத் தொழிலில் சிறந்தவர். விரல்களால் யாழைப் பிழிந்து இசைவிக்கிறவர். சிறந்த பாடல் பாணியில் பாடுபவர். சங்கப்பாடல்களில் விதனின் மெல்கிளவி” என்று கூறப்படும்.

சில சங்கப் பாடல்களில் பெண்கள் பாணராகபாணர் மகளிர் இருந்தது குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. (கலையரசிகளாக இருந்தனர்.)

இசை என்பது திருமண விழாக்கள், போர்க்காலங்கள், காவல் பணிகள்,துயரச் சூழல்கள் போன்ற பலவகைச் சூழ்நிலைகளில் இடம்பெற்றன என்று ஆய்வுகள் மெய்ப்பித்துக் காட்டுகின்றன. இந்த இசைகள் அனைத்தும் மக்களின் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் வழியாக இருந்தன. ‘பொதுமை நானுறு போன்ற சங்க நூல்களில், இசையின் முக்கியத்துவம் மற்றும் பாடல்களின் பாணி அழகாக வெளிப்பட்டுள்ளன. காட்டாக, யாழினக் கீதமும், மாலை மயங்கும்…’ என்ற தொடர்கள். இசை மற்றும் இயற்கை ஒன்றிணைந்திருப்பதைக் காட்டுகின்றன. பரிபாடல் (யாழும் இசையும்) பரிபாடல் 11 கண்ணகி தெய்வத்தைப் பற்றி பாடியதாக அமைகிறது.

இங்கு யழ் வாசிக்கப்படும் உசையையும், இசையையும் விவரிக்கிறது. யாழின் இசை எப்படி ஓர் உணர்வைத் தூண்டும் என்பதை நம்மால்காண முடியும். யாழ் என்பது சங்ககாலத் தமிழரின் முதன்மை இசைக்கருவி. அன்று புழக்கத்தில் பல வகை யாழ்கள் இருந்தன. பேரியாழ், சிறியாழ், மக்கறியாழ், சகோடரியாழ் ஆகியவை ஆகும். சிலப்பதிகாரம் போன்ற நூல்களில் யாழ் மற்றும் அதன் நுட்பங்கள் பற்றிய சிறப்பான தகவல்கள் பல உள்ளன.

இங்கு யாழின் வடிவம், அதன் அழகு, மணி போன்ற ஒலி, விரலால்வாசிக்கும் முறை ஆகியவை விளக்கப்படுகின்றன. யாழின் இசைதேவியின் இயற்கை ஒலியாகவே உணரப்படுவதாகக் கூறப்படுகிறது. யாழ் வாசிக்கும் பாணர்/விரலியர் மீது பாராட்டும் மெச்சும் காணப்படுகிறது. பத்துப்பாட்டு – திருமழிசை ஆழ்வார் (மலைபடுகடாம்)

“விரை மலர் வனத் தணையிழை யாழிசை யினிது பாடுவாள்…”

இசை யாழ் வாசிப்புடன் கண்ணியமான மங்கையால் பாடப்படுகிறது.யாழ் இசை அமைதியும், இசையின் இனிமையும் விளங்குகிறது. பத்துப்பாட்டு மற்றும் யாழ்பத்துப் பாட்டு என்பது பத்து சங்கப்பாடல்களின் தொகுப்பு. இதில்யாழின் பயனும், பாணரின் பாட்டும் இடம்பெறுகின்றன.

சங்கக் காலத்துத் தமிழர்கள் இசையை வெறும் கேட்பதற்கான நுகர்வுப் பொருளாகப் பார்க்கவில்லை. அவர்கள் இசையை உணர்வு, வாழ்க்கை,பண்பு, கலாசாரம் ஆகியவற்றின் ஒற்றுமையாகக் கருதியிருந்தனர்.இசை என்றால் சங்கத் தமிழருக்குத் உணர்வின் உச்சரிப்பு. அதனால்தான் அவர்கள் பாடிய சங்க இலக்கியங்கள் இன்னும் இன்றையஉலகிற்கு இசை உணர்ச்சியின் பெரும் சான்றுகளாகத் திகழ்கின்றன.

பார்வை நூல்கள்

1.முனைவர் தமிழ்க்குயில் கா. கலியபெருமாள், உலகத்தமிழர் பண்பாட்டுக் களஞ்சியம், வள்ளலார் அன்பு நிலையம், ஈப்போ.

2. தமிழண்ணல் (உரை), குறுந்தொகை, முல்லை பதிப்பகம், சென்னை, பதி.2002.

3. சிதம்பரனார். சாமி (உரை), பட்டினப்பாலை, அறிவுப்பதிப்பகம், பதி.2008.

4. புலியூர்க்கேசிகன் (உரை), பரிபாடல், ஸ்ரீ செண்பகா பதிப்பகம், பதி.2010.

5. ஸ்ரீஇராஜராஜ விஜயம் என்னும் பெயருள்ள நூல் ஒன்றை சவர்ணன்

நாரண பட்டாதித்தன் என்பவன் இயற்றினான் என்று திருப்பூந்துருத்திச

(Annual Report on S.I. Epigraphy, 1930 – 31).

ஆனால், இது வடமொழி நூலா, தமிழ்மொழி நூலா என்பது தெரியவில்லை இந்நூலும் கிடைக்கவில்லை.

Refrences

1. Munawar Tamilkuil Ka. Kaliyaperumal, World Tamil Cultural Archive, Vallalar Anbu Nilayam,Ipoh

2. Tamilannal (Text), Kurunthogai, Mullai Publishing House, Chennai, ed.2002.

3. Chidambaranar. Sami (Text), Pattinapalai, Arivupathippagam, ed. 2008.

4. Puliyurkesikan (Text), Paribadal, Sri Senpaka Publishing House, ed.2010.

5. A Tirupoondurthi Sasana states that a book named Sri Rajaraja Vijayam was written by a Savarna named Narana Pattadithan. (Annual Report on S.I. Epigraphy, 1930 – 31). However, it is not known whether this is a book in the Northern or Tamil language and this book has not been found.

ஈஸ்வரி குணசேகரன்

பூச்சசோங் தமிழ்ப்பள்ளி, சிலோங்கூர், மசலசியோ.